رقص نوازشگر شب

بر تن شب بوها

در كنار آن چشمه بالا دست

رازي از گل هاي بابونه مست

بر سر دختركي

تاجي از گل ها بود                

شانه هاي باد مي لرزيد باز                 

كوزه از حوصله مي گفت برام

یک بحر ... سرشک بودم و عمری سوز
 افسرده و پیر می شدم روز به روز
با خیل گرسنگان چو همرزم شدم
 سوزم : همه ساز گشت و شامم همه روز

                      ((کارو))                      

شب سياه ، همانسان كه مرگ هست
 قلب اميد در بدرومات من شكست
سر گشته و برهنه و بي خانمان ، چو باد
 آن شب ،‌رميد قلب من ، از سينه و فتاد
زار و عليل و كور
بر روي قطعه سنگ سپيدي كه آن طرف
 در بيكران دور
افتاده بود ،‌ساكت و خاموش ، روي كور
گوري كج و عبوس و تك افتاده و نزار
 در سايه ي سكوت رزي ، پير و سوگوار
 بي تاب و ناتوان و پريشان و بي قرار
 بر سر زدم ، گريستم ، از دست روزگار
 گفتم كه اي تو را به خدا ،‌سايبان پير
 با من بگو ، بگو ! كه خفته در اين گور مرگبار ؟
 كز درد تلخ مرگ وي ، اين قلب اشكبار
 خود را در اين شب تنها و تار كشت ؟
 پير خميده پشت ؟
جانم به لب رسيد ، بگو قبر كيست اين ؟
 يك قطره خون چكيد ، به دامانم از درخت
 چون جرعه اي شراب غم ، از ديدگان مست
 فرياد بر كشيد : كه اي مرد تيره بخت
 بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست
 بر سنگ سخت گور
 از بيكران دور
 با جوهر سرشك
 دستي نوشته بود
 آرامگاه عشق

((کارو))

شب سياه ، همانسان كه مرگ هست
 قلب اميد در بدرومات من شكست
سر گشته و برهنه و بي خانمان ، چو باد
 آن شب ،‌رميد قلب من ، از سينه و فتاد
زار و عليل و كور
بر روي قطعه سنگ سپيدي كه آن طرف
 در بيكران دور
افتاده بود ،‌ساكت و خاموش ، روي كور
گوري كج و عبوس و تك افتاده و نزار
 در سايه ي سكوت رزي ، پير و سوگوار
 بي تاب و ناتوان و پريشان و بي قرار
 بر سر زدم ، گريستم ، از دست روزگار
 گفتم كه اي تو را به خدا ،‌سايبان پير
 با من بگو ، بگو ! كه خفته در اين گور مرگبار ؟
 كز درد تلخ مرگ وي ، اين قلب اشكبار
 خود را در اين شب تنها و تار كشت ؟
 پير خميده پشت ؟
جانم به لب رسيد ، بگو قبر كيست اين ؟
 يك قطره خون چكيد ، به دامانم از درخت
 چون جرعه اي شراب غم ، از ديدگان مست
 فرياد بر كشيد : كه اي مرد تيره بخت
 بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست
 بر سنگ سخت گور
 از بيكران دور
 با جوهر سرشك
 دستي نوشته بود
 آرامگاه عشق

كودكي

قسمت نمي كنم گوشه ي دلتنگي هايم را

در خيابان قدم مي زنم

نمي دانم بدنبال چه چيزي هستم

خستگي مرا به خود مي آورد

كه لحظه گذشت

واي بر من

هنوز نرسيده ام

دلم بي تاب است

جاده و من دو خط موازي هستيم

كاش دوران كودكي باز مي گشت

دويدن دنبال شاپركهاي باغچه

نمي دانم چه شد

زمان از شهر ما گذشت

زندگي ناگهان كودكي مرا بلعيد

من در خواب بودم

هرگز نمي خندم به حرفهاي خموشت

به ستوه آمدم

ملول و سرخورده

به شعرهاي آبكي ام

به آسمان مات

چه مضمون آشنائي

با طبيعت صبح كرده ام

اينجا همه با من قهرند

خدا هم مرا دوست ندارد

برگه هاي دفترم

از بس كه ايستاده اند و سنگيني جمله را بر دوش كشيده اند

و تكرار تجربه كرده اند

ناتوان شده اند                    

تلنگر                  

شور تكاپو             

حرفهايم قوت گرفت

                                                                                         " ليلا "

كليشه

تو بودن را لفضاً  با من            

و عقلا با ديگران دوره كردي

اين كليشه نيست                  

چشم من بدنبال تو                

و دل تو بدنبال ديگران

روزها را مي شكني                

و گرم كارهاي بي حاصلت                 

من را شفاعت مي كني

و وجدان را خاك كردي

رود باید شد و چون رود روان

تا وصال دریا

فاصله یک قدم همت ماست

زينب !

با ما سخن بگو.

مگو كه بر شما چه گذشت،

مگو كه در آن صحراي سرخ چه ديدي،

مگو كه جنايت آنجا تا به كجا رسيد،

مگو كه خداوند، آن روز، عزيزترين و پر شكوه ترين ارزش ها و عظمت هايي را كه آفريده است، يك جا، در ساحل فرات، و بر روي ريگزارهاي تفتيده بيابان طف، چگونه به نمايش آورد، و بر فرشتگان عرضه كرد،

تا بدانند كه چرا مي بايست بر آدم سجده مي كردند....؟

آري، زينب!

مگو كه در آنجا بر شما چه رفت،

مگو كه دشمنانتان چه كردند، دوستانتان چه كردند....؟

آري اي پيامبر انقلاب حسين!

ما مي دانيم،

ما همه را شنيده ايم،

اما بگو،

اي خواهر،

بگو كه ما چه كنيم؟

لحظه اي بنگر كه ما چه مي كشيم؟

دمي به ما گوش كن تا مصائب را با تو باز گوييم،

با تو اي خواهر مهربان!

اين تو هستي كه بايد بر ما بگريي،

اي رسول امين برادر،

.........                                           

                                                                    دکتر شريعتی

خدايا: به من بگو، تو خود چگونه مي بيني؟ چگونه قضاوت مي كني؟ آيا عشق ورزيدن به اسم ها تشيّع است؟ يه شناخت مسمّي ها؟

                                                                                                    " دكتر علي شريعتي "

دخترك خنده كنان گفت كه چيست

راز اين حلقه زر

راز اين حلقه كه انگشت مرا

اين چنين تنگ گرفته است به بر

 

راز اين حلقه كه در چهره او

اينهمه تابش و رخشندگي است

مرد حيران شد و گفت :

حلقه خوشبختي ، حلقه زندگي است

 

همه گفتند : مبارك باشد

دخترك گفت دريغا كه مرا

باز در معني آن شك باشد

سالها روت و شبي

 

زني افسرده نظر كرد بر آن حلقه زر

ديد در نقش فروزنده او

روزهايي كه با اميد وفاي شوهر

به هدر رفته ، هدر

 

زن پريشان شد و ناليد كه واي

واي ، اين حلقه كه در چهره او

باز هم تابش و رخشندگي است

حلقه بردگي و بندگي است

 

فروغ

ميروم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه خويش

بخدا ميبرم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

ميبرم، تا كه در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق

زينهمه خواهش بيجا و تباه

ميبرم تا زتو دورش سازم

ز تو، اي جلوه اميد محال

ميبرم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد، مي رقصد اشك

آه،‌بگذار كه بگريزم من

از تو، اي چشمه جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

بخدا غنچه شادي بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم، صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

ميروم، خنده بلب، خونين دل

ميروم، از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

 فروغ فرخزاد                

خدايا : به من زيستني عطا كن كه در لحظه مرگ، بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است، حسرت نخورم، و مردني عطا كن كه، بر بيهودگيش، سوگوار نباشم.

بگذار تا آن را من، خود، انتخاب كنم، امّا آنچنان كه تو دوست داري.

خدايا : به من بگو، تو خود چگونه مي بيني؟ چگونه قضاوت مي كني؟ آيا عشق ورزيدن به اسم ها تشيع است؟ يا شناخت مسمّي ها؟

خدايا : عقيده مرا از دست عقده ام مصون بدار، و به من قدرت تحمل عقيده مخالف ارزاني كن.

((دکتر شریعتی))

خدايا

به من قدرتی بده تا بتوانم تقدير تو را بپذيرم

دوستی یک حادثه است و جدایی یک قانون.

پس بیا دو حادثه ساز قانون شکن باشیم.

به نام یار  آنکه مرا به خویش می خواند

با خویش به زیبایی

 گفتن از ظلمیست که با دیگری روا داشته یا خواهی داشت

و زشتی

حکایت شنیدن نداییست از هر آنکه خویش را نیز نومید گشته باشد.