خدايا : به من زيستني عطا كن كه در لحظه مرگ، بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است، حسرت نخورم، و مردني عطا كن كه، بر بيهودگيش، سوگوار نباشم.

بگذار تا آن را من، خود، انتخاب كنم، امّا آنچنان كه تو دوست داري.

خدايا : به من بگو، تو خود چگونه مي بيني؟ چگونه قضاوت مي كني؟ آيا عشق ورزيدن به اسم ها تشيع است؟ يا شناخت مسمّي ها؟

خدايا : عقيده مرا از دست عقده ام مصون بدار، و به من قدرت تحمل عقيده مخالف ارزاني كن.

((دکتر شریعتی))