به نام یار  آنکه مرا به خویش می خواند

با خویش به زیبایی

 گفتن از ظلمیست که با دیگری روا داشته یا خواهی داشت

و زشتی

حکایت شنیدن نداییست از هر آنکه خویش را نیز نومید گشته باشد.